از بدو خلقت، بيماري و درد، امري جدايي ناپذير در زندگي بشر  بوده و همواره بدنبال يافتن درمان بيماريها به جستجو در طبيعت پرداخته است و با الهام ازحيوانات، تجربه و مشاهده، گياه نخستين وسيله اي بود که براي زدودن آلام و بيماريها بکار برد. به تدريج با شناخت گياهان دارويي مختلف به شفابخشي و اثرات درماني اين گياهان پي برد و به منظور پيشگيري و درمان بيماريها از آنها استفاده کرد. با پيشرفت شيمي تجزيه امکان شناخت مواد موثره گياهي براي بشر محقق شد و در تهيه داروهاي گياهي استفاده گرديد اما با پيشرفت بيشتر اين علم والگوبرداري از مواد موثره گياهي، دانشمندان شروع به سنتز و توليد مواد دارويي شيميايي نمودند و در صدد بکارگيري داروهاي شيميايي در عرصه مداوا و درمان بيماريها برآمدند. متاسفانه به مرور اين امر موجب فراموشي اثرات دارويي گياهان و مواد شفابخش طبيعي گرديد و اکثر داروها به طريق مصنوعي به توليد انبوه رسيد. با بروز چند فاجعه عظيم در مورد اثرات سوء داروهاي شيمايي در دهه 1960 به يکباره جهانيان متوجه اثرات جانبي و زيانبخش بسياري از داروهاي شيميايي شده و با گسترش تحقيقات در مورد اين اثرات ناخواسته مجدداً نظرها به بهره گيري از داروهاي گياهي معطوف شد.

بنابراین با توجه به وجود این پتانسیل نهفته د رطبیعت و تنوع اقلیمی در کشور ما ایران و گسترش جهانی استفاده از داروهای گیاهی لازم و ضروری است از این پوشش بسیار متنوع و غنی استفاده اصولی بعمل آید که نه تنها ازاین راه نیاز دارویی کشور تامین می گردد، بلکه با صادر نمودن این محصولات می توان زمینه افزایش درآمد ملی و تقویت اقتصادی کشور را ایجاد نمود.